Blog

Een ouder over de keuze voor de School of Understanding

ouders-aan-het-woord-keuze-basisschoolBij iedere keuze, ook bij de keuze voor de School of Understanding als nieuwe school voor mijn zoon Antonio (5), spelen “push & pull” factoren een rol. Allereerst de push-factoren. Toen Antonio drie maanden oud was, schreef ik hem in bij een Engelstalige prive-school – ik ging er van uit dat de structuur aldaar hem goed zou doen. Echter, de structuur blijkt te knellend. Er is een te grote nadruk op conformiteit, en op prestatie. Terwijl mijn zoon een echt “mensen-mens” is, met een natuurlijke motivatie. Met een brede belangstelling, maar ook met een eigen karakter – en vele “waarom” vragen. In het voorjaar bleek dat hij academisch achterliep. Hij zou wellicht niet over kunnen gaan. Men raadde mij aan om meer thuis te blijven om hem te ondersteunen (dat vond mijn werkgever geen goed plan), alsmede om een prive-tutor in te schakelen. Dit bovenop het niet onaanzienlijke lesgeld, en de ergotherapie, en de manuele therapie … Terwijl Antonio ondertussen opbloeide op de vakantie-opvang tijdens de paas-vakantie, begon het mij te dagen: hoeveel professionals zijn er nodig om een kind van 5 in een systeem te houden? Daarnaast vertelde Antonio mij spontaan zelf: mama, ik wil niet meer naar deze school. En stuitte ik tegelijkertijd op deze pull-factor: de zienswijze van de SOU. Een college van mij woonachtig in Amstelveen (wij wonen in Amsterdam) wees mij op de SOU. Uit de website, en uit een gesprek met Jessica Blokker, maakte ik op dat de SOU echt het kind als individu vooropstelt. Leren hoe te leren, en dat op een eigen tempo per onderwerp. Dit soort onderwijs had ik graag zelf gehad, en ik wens het alle kinderen. Push&Pull samen: in augustus gaat Antonio starten op de SOU. We tellen daadwerkelijk de dagen af, heb voor hem een kalender gemaakt waarop hij kan zien hoe lang (steeds korter!) het nog duurt voordat hij naar de SOU mag. We verheugen ons erop!

Geschreven door Sandra Rios Vital ten Hoope.